Financiën en juridisch
Betalen omdat je het niet kunt laten zien
Het tafereel
Donderdagmiddag. Op het bureau ligt een claim: goederen die beschadigd aankwamen, met een foto van een gebroken pallet en een mail die al drie keer is doorgestuurd. De operationeel verantwoordelijke stond die ochtend op de kade en weet het nog precies: die pallet ging heel de deur uit, ze zag hem laden. De tegenpartij zegt het tegenovergestelde en stuurt een eigen foto mee. Ze heeft gelijk, en ze kan het niet laten zien.
Waar het misgaat
De beelden van die dag bestaan. Ze zitten ergens tussen de camera's op de kade, die op het terrein en die bij de uitgang, in een van de uren van die ochtend. Niemand weet de precieze minuut nog, en het team dat zou moeten zoeken is hetzelfde team dat vandaag vrachtwagens laadt. Ondertussen wist de opname zichzelf: de bewaartermijn loopt door, ook al schiet de discussie niet op.
Wat er gebeurt
De discussie sleept zich voort: een mail, een telefoontje, een overleg, nog een mail. Als er eindelijk iemand gaat zoeken naar de beelden, is die datum al uit de bewaartermijn gelopen. En de verantwoordelijke tekent de betaling. Niet omdat de claim klopte, maar omdat het zoeken meer kostte dan het accepteren.
Met IRIS
IRIS bewaart niet alleen de beelden van de kade, maar ook wat het erin begrepen heeft. Welke vrachtwagen, welke kade, wat er geladen is en op welk tijdstip. Als de claim binnenkomt, typt de verantwoordelijke het kenteken en de dag in, en heeft ze het moment voor zich op dezelfde middag dat ze de mail opent. Met dat moment gevonden is het één klik om de beelden veilig te zetten voordat de bewaartermijn verstrijkt. Zij bepaalt nog steeds wat ze antwoordt en waarover ze onderhandelt; het verschil is dat ze nu antwoordt met wat er gebeurd is, en niet met wat ze zich herinnert.
Gelijk hebben en het niet kunnen laten zien kost precies evenveel als ongelijk hebben.