Eén auto laadt uit bij de deur en de rij erachter groeit

Er liggen twee lijnen over de rijbaan: één bovenaan, waar de auto’s binnenkomen, en één onderaan, waar ze weer wegrijden. Wie de eerste kruist, wordt opgeteld; wie de tweede kruist, gaat eraf. En er liggen twee vlakken op de bestrating: dat bij de deur, dat zegt hoelang elke auto de losplek bezet, en dat erachter, dat zegt hoeveel er wachten. Vragen dient om te zoeken. Tellen dient om te meten. En dat gaat niet op dezelfde manier: een lijn beschrijf je niet met een zin, die moet je trekken — en daarom komt het getal er altijd hetzelfde uit en is het na te rekenen.

De aankomst is de eerste indruk van het hotel, en die valt op de stoep. De inrit is zo breed als hij is: past er één auto tegelijk, dan bepaalt alleen de stilstandtijd alles. Met het aantal voertuigen per uur en de tijd die elk in beslag neemt weet je hoeveel valets je om zeven uur ’s avonds nodig hebt en hoeveel om elf uur ’s ochtends — dat is een personeelsplanning, geen onderbuikgevoel. De grens: IRIS telt de auto die de lijn kruist, en daarom ligt die lijn waar de rijstrook één voertuig tegelijk doorlaat, niet midden op het plein. En er wordt naar de inrit gekeken, nooit naar de binnenkant van de auto’s of de privéruimtes van het hotel.