Hoe lang duurt het voor er om vier uur 's nachts iemand door die gang loopt?
In een ziekenhuis stelt data geen diagnose. Ze zorgt dat er eerder iemand komt.
We tonen er hier dertien: twaalf die alarm slaan als er iets gaande is en één die niemand waarschuwt, die meet alleen. En allereerst, want het is het eerste waar iedereen aan denkt bij «camera's» en «ziekenhuis»: hier hangt in geen enkele kamer, in geen enkele badkamer en in geen enkele onderzoeksruimte een camera. IRIS kijkt naar gemeenschappelijke ruimtes — gangen, wachtkamers, hallen en ingangen — en daar identificeert het niemand: het weet niet wie patiënt is en wie zorgverlener, het heeft geen toegang tot het dossier en het stelt geen diagnose.
Zonder IRIS zijn dit gangen waar niemand naar kijkt tot iemand het meldt.
Door AI gegenereerd beeld
Wat er in een ziekenhuis op het spel staat
Een ziekenhuis sluit nooit. Het heeft kilometers gang, honderden camera's en voor de schermen een handvol mensen per dienst. En de mensen die er werken zijn iemand aan het helpen, niet naar een monitor aan het kijken: dat is hun werk en zo hoort het. Als iemand om vier uur 's nachts op een gang valt, is het niet de camera die het opnam die bepaalt hoe dat afloopt: het is hoe lang het duurt voor er iemand langskomt. Dat kan een minuut zijn of twintig, en dat verschil ziet niemand tot achteraf.
IRIS kijkt voor u. Het analyseert alle camera's die het ziekenhuis al in zijn gemeenschappelijke ruimtes heeft tegelijk en onderbreekt alleen als een regel wordt gehaald die het ziekenhuis zelf heeft geschreven: iemand op de grond in een gang, iemand die te lang roerloos in een wachtkamer zit, vloeistof op de vloer voor een lift, een brancard voor een uitgang geparkeerd. De melding komt met camera, tijdstip en beeld. En ze komt terwijl het gebeurt, bij de persoon die er iemand naartoe kan sturen.
En waar niets te melden valt, meet IRIS. Hoeveel mensen er op dit moment op de spoedeisende hulp wachten en hoe lang de wachtkamer al vol is. Dat stel je niet in met woorden, dat stel je in door te tekenen: een lijn kun je niet in een zin beschrijven, je moet hem op het beeld trekken. Daarom komt het getal elke dag op dezelfde manier tot stand en is het controleerbaar. En voor het tellen van personen is ons systeem geijkt door het Spaanse Metrologiecentrum: het cijfer is door een onafhankelijke derde geverifieerd, niet door ons. Dat hoort precies gezegd: die ijking geldt voor het tellen van personen, niet voor het hele product. En ze dient om te weten wanneer er meer mensen aan de balie nodig zijn, nooit om te beslissen wie eerst geholpen wordt: daar komt IRIS niet aan.
En twee dingen hardop, want het zijn de eerste die iedereen denkt bij «camera's» en «ziekenhuis». Ten eerste: hier hangt in geen enkele kamer een camera, in geen enkele badkamer, in geen enkele onderzoeksruimte en nergens waar een patiënt behandeld of onderzocht wordt. IRIS kijkt naar gemeenschappelijke ruimtes: gangen, wachtkamers, hallen en ingangen. En daar identificeert het niemand: het herkent geen gezichten, het weet niet wie patiënt is en wie zorgverlener, het houdt van niemand een dossier bij, het heeft geen toegang tot het medisch dossier en het wordt niet gekoppeld aan medische gegevens of aan de systemen van het ziekenhuis. Ten tweede: IRIS stelt geen diagnose, doet geen triage en bepaalt niet wie eerst geholpen wordt. Het zegt niet wat iemand mankeert, beoordeelt niemands gezondheid en heeft geen deel aan enige klinische beslissing. Het vervangt ook het klinisch toezicht niet en geen enkele zorgverlener, en het belt uit zichzelf niemand. Het waarschuwt eerder, zodat er een mens komt.
De echte schaal
Dertien camera's hier. Een ziekenhuis heeft er honderden, en het sluit nooit.
Deze demonstratie toont dertien camera's omdat er dertien op een scherm passen. Een ziekenhuis past er niet op. En de as is hier niet de kilometers van een weg of de winkels van een keten, maar de meters gang en de uren. Kilometers gang per ziekenhuis, en elk uur van de dag elke dag van het jaar, want een ziekenhuis sluit niet. 's Nachts lopen er nog minder mensen rond, en de uren waarop er het minst iemand door een gang komt, zijn niet de uren waarop dat het minst uitmaakt. Meer mensen voor meer schermen zetten lost dit ook niet op, en het zou nog absurd zijn ook: wie op een afdeling werkt, moet zorgen en geen monitor bewaken. IRIS wordt niet moe en raakt niet afgeleid. Het analyseert alle camera's die er in de gemeenschappelijke ruimtes hangen, elk uur, en onderbreekt alleen als een regel wordt gehaald die het ziekenhuis heeft geschreven.
Voorbeelden
Deze dertien zijn slechts voorbeelden.
Twaalf slaan alarm als er iets gaande is en één waarschuwt niemand: die meet alleen. Ze staan in vijf groepen, en de eerste zijn de patiënten, want in een ziekenhuis komt dat eerst: de patiënten, wat nu verholpen moet worden, de toegangen en de zones, personeel en apparatuur, en het ziekenhuis meten. Het zijn niet de dertien dingen die IRIS in een ziekenhuis kan; het zijn er dertien die op een scherm passen, en elk huis schrijft ze in zijn eigen woorden. Ze spelen zich allemaal af in gemeenschappelijke ruimtes. Open er een en u ziet het beeld zoals het is, en daarna met wat IRIS erin begrijpt.
Simulatie · zo werkt IRIS
Een camera kijkt. IRIS begrijpt wat hij ziet.
Een fragment van het echte scherm, zonder voice-over en handenvrij. Elke ronde toont een andere situatie. Wat erachter zit is flink groter dan wat je ziet.
- Camera's op de kaart
- Je tekent een zone
- Wat er langskwam verschijnt
En denk nu aan uw eigen ziekenhuis
Stel u voor dat u het weet terwijl het gebeurt, en niet pas als er eindelijk iemand langskomt.
De persoon die al vier minuten op de grond ligt in de gang van de derde verdieping. De patiënt die al twintig minuten roerloos in een wachtkamer zit. Degene die alleen op een gang wacht terwijl de verpleegpost leeg is. Iemand in ziekenhuiskleding die door de straatdeur naar buiten loopt zonder dat iemand het weet. De plas die al een half uur voor de lift staat. De brancard die voor een uitgang geparkeerd staat. De duw tegen een medewerker aan de balie van de spoedeisende hulp om één uur 's nachts. De drie die binnenkwamen door een deur die niet voor bezoek is. De receptie in de hal, zonder iemand erachter, op het drukste uur. De veertig bezoekers die zich voor een lift verdringen. De zone waar al een half uur niemand in uniform is. Het apparaat dat nu nodig is en dat aan de andere kant van het gebouw staat. En de vijftig mensen die al sinds voor de lunch op de spoedeisende hulp wachten.
Dat gebeurt allemaal voor camera's die het ziekenhuis al heeft hangen, in gemeenschappelijke ruimtes, en op dit moment weet niemand het: er zijn honderden schermen en een handvol mensen per dienst, en wie ernaar zou kunnen kijken is iemand aan het helpen. IRIS bekijkt al die camera's tegelijk en zegt het terwijl het gebeurt, tegen wie er iemand naartoe kan sturen. Geen van die zinnen zegt wie iemand is of wat iemand mankeert: ze zeggen wat er gebeurt, waar en sinds wanneer. Voor camera's die er al hangen.
Wat er tijdens het bezoek aan het ziekenhuis gevraagd wordt
De tien vragen die langskomen voordat iemand ja zegt.
In de eerste regel beantwoord, zonder omhaal en zonder te beloven dat een systeem een val voorkomt of een klinische uitkomst verbetert. IRIS waarschuwt eerder; kijken, beoordelen en beslissen blijven bij professionals.
Komen er camera's in de kamers?
Nee, wij hangen geen camera's in de kamers, en dat gaat vóór al het andere. Er hangt geen camera in een kamer, geen in een badkamer, geen in een onderzoeksruimte en geen op enige plek waar een patiënt behandeld of onderzocht wordt. IRIS kijkt naar gemeenschappelijke ruimtes: gangen, wachtkamers, hallen en ingangen, precies waar bijna elk ziekenhuis vandaag al camera's heeft. En daar identificeert het niemand: het herkent geen gezichten, vergelijkt ze met geen enkele database, weet niet wie patiënt is en wie zorgverlener, houdt van niemand een dossier bij, heeft geen toegang tot het medisch dossier en wordt niet gekoppeld aan medische gegevens of aan de systemen van het ziekenhuis. Wat het ziet is «er ligt iemand op de grond in de gang van de derde verdieping»: wat er gebeurt, waar en sinds wanneer. Meer staat er niet in de melding, en dat is het eerste wat u de directie, de zorgverleners en wie het moet goedkeuren moet kunnen laten zien.
Stelt IRIS een diagnose of bepaalt het wie eerst geholpen wordt?
Nee, IRIS stelt geen diagnose en bepaalt niet wie eerst geholpen wordt. Het zegt niet wat iemand mankeert, beoordeelt niemands gezondheid, doet geen triage en geeft geen enkele patiënt voorrang: het klinisch oordeel is van een professional en IRIS heeft daar geen deel aan. Het heeft ook geen toegang tot het medisch dossier of enig medisch gegeven, en het koppelt niet met de systemen van het ziekenhuis om te weten wie wie is. En het vervangt het klinisch toezicht niet en geen enkele zorgverlener: de protocollen van de afdeling blijven precies zoals ze zijn, uitgevoerd door dezelfde mensen en volgens dezelfde procedure. IRIS belt uit zichzelf ook niemand en zet niets in gang in plaats van een beslissing. Wat het doet is eerder waarschuwen — met camera, tijdstip en beeld — zodat er een mens komt, en die kijkt, beoordeelt en beslist.
Hoeveel meldingen krijgen we per dienst?
U krijgt de meldingen die u zelf bepaalt, want de regel wordt afgebakend: zone, tijdstip en duur. Een systeem dat honderd meldingen per dienst geeft, staat na een week uit, en terecht: als alles meldt, meldt niets. Daarom is een regel niet «meld het als er iemand in de gang stilstaat», maar «meld het als er langer dan twintig seconden iemand op de grond ligt in deze gang», of «meld het als iemand langer dan vijftien minuten roerloos in deze wachtkamer zit, tussen tien uur 's avonds en zeven uur». Door de zone, het tijdvak en de minimumduur aan te passen, gaat dezelfde detector van honderd keer per dag af naar afgaan wanneer het er echt toe doet. En het wordt daarna bijgesteld met wat er in de eerste twee weken uit kwam: regels worden bijgeslepen op wat er in úw ziekenhuis gebeurt, niet op wat er in het algemeen gebeurt.
Wie beslist waar wel en niet naar gekeken wordt?
Dat beslist het ziekenhuis, niet IRIS. Welke zone, op welk uur en wanneer «lang» lang is: dat schrijft het huis met zijn eigen zorgverleners, en het blijft staan als een zin die iedereen kan lezen en iedereen kan wijzigen. Een kwartier stilzitten in de wachtkamer van de spoedeisende hulp betekent iets anders dan een kwartier stilliggen in een afdelingsgang om vier uur 's nachts, en dat verschil kent wie er werkt, niet een leverancier. IRIS past toe wat het te horen heeft gekregen, altijd hetzelfde en zonder moe te worden. Het komt niet af fabriek met een lijst van wat «normaal» is in uw gangen. Veranderen morgen de bezoekuren, sluit een vleugel voor verbouwing of gaat er een nieuwe verdieping open, dan wordt de regel in een half uur herschreven en hoeft er niets besteld te worden. En omdat ze als een zin is opgeschreven, kunt u ze precies zo laten zien aan wie vraagt waar die camera nu eigenlijk op let.
Wat vertellen we de ondernemingsraad en de medewerkers?
De ondernemingsraad en de medewerkers krijgen alles te horen, en vóórdat er iets geïnstalleerd wordt, niet erna. Er is één camera die kijkt of een zone bemand is, en dat is degene die in elke vergadering de hand opsteekt, dus die leggen we recht voor zijn raap uit: dat is geen urenregistratie, geen prikklok en het beoordeelt niemand. IRIS weet niet wie er op die post staat, bewaart niet hoe lang iemand ergens is geweest en kan u niet zeggen «deze persoon kwam te laat» of «deze persoon ging eerder weg». Het herkent een zorgverlener aan de kleding — een jas, een uniform — en niet aan wie diegene is. Wat het zegt is «in deze zone is al een half uur niemand», en dat is een vraag over de zone en niet over de persoon. En de rest wordt niet door een verkoper van ons getekend: wie de meldingen ziet, waarvoor ze gebruikt worden en wat er niet mee mag, schrijft het ziekenhuis met de personeelsvertegenwoordiging erbij, en op papier. Zo'n systeem werkt alleen als het personeel weet waar het naar kijkt en waar niet.
Werkt het met de camera's die we al hebben?
Ja, het werkt met de camera's die u al heeft, en dat is precies het punt: een ziekenhuis heeft er al honderden in gangen, hallen en ingangen, en wat ontbreekt zijn geen camera's, maar iemand die ernaar kijkt. IRIS analyseert het videosignaal dat die camera's al leveren. Wat het resultaat wél bepaalt, is waar elke camera hangt en wat je vandaar ziet: een camera die een gang in de lengte en van bovenaf pakt, levert veel meer op dan een die zo hangt dat de hele deur erop staat. Voordat we iets beloven, kijken we liever naar uw plattegronden en een paar echte beelden, en zeggen we u op welke camera's dit zin heeft en op welke niet. Soms is het antwoord een camera twee meter verplaatsen, en dat is goedkoper dan iets kopen.
Verlaten de beelden het ziekenhuis?
De beelden verlaten het ziekenhuis alleen als u dat wilt, en in een ziekenhuis is de regel dat ze binnen blijven. IRIS kan in het huis zelf draaien, op uw eigen apparatuur en zonder internetverbinding: de beelden gaan nergens heen en de analyse blijft werken, ook als de lijn wegvalt. Het kan ook in ons datacentrum of in de cloud draaien als u dat beter uitkomt, maar dat is uw beslissing en geen voorwaarde van ons. Waar het ook draait, van een melding wordt altijd hetzelfde bewaard: de camera, het tijdstip, de gedetecteerde situatie en het stukje beeld, en verder niets. Geen naam, geen dossiernummer, geen medisch gegeven, want IRIS heeft ze niet en vraagt er niet om.
Is het cijfer van hoeveel mensen op de spoedeisende hulp wachten betrouwbaar?
Het cijfer van hoeveel mensen op de spoedeisende hulp wachten is betrouwbaar omdat je het niet met woorden instelt maar door te tekenen: je trekt een lijn of een zone op het beeld en telt wie hem kruist en hoeveel mensen erbinnen zijn. Een lijn kun je niet in een zin beschrijven; je moet hem trekken. Daarom wordt het getal elke dag op dezelfde manier berekend, is het herhaalbaar en is het controleerbaar. En voor het tellen van personen hoeft u ons niet op ons woord te geloven: ons systeem is geijkt door het Spaanse Metrologiecentrum, een onafhankelijke derde die heeft geverifieerd dat het cijfer klopt. Precies gezegd: die ijking geldt voor het tellen van personen, niet voor het hele product. En nog iets, want het doet ertoe: dat getal zegt hoeveel mensen er zijn en sinds wanneer, zodat u de dienst kunt versterken of een extra balie kunt openen. Het zegt niet wie iemand is en het bepaalt niet wie eerst geholpen wordt.
En wat IRIS niet ziet?
Wat IRIS niet ziet bestaat, en dat hoort gezegd voordat er iets getekend wordt. Een camera begrijpt alleen wat er in haar beeld valt: gebeurt er iets in een kamer, in een badkamer, achter een dichte deur of in een gang zonder camera, dan ziet IRIS het niet, net zomin als iemand die naar datzelfde scherm kijkt. Bij weinig licht of met een vuile lens ziet het slechter. En sommige situaties lijken sterk op elkaar: iemand die bukt om iets op te rapen en iemand die zijn evenwicht verliest kunnen een seconde lang verward worden, en daarom wordt een melding altijd afgesloten door een mens die het beeld bekijkt. En de zin hoort er helemaal uit: IRIS voorkomt geen enkele val. De val is al gebeurd op het moment dat IRIS hem ziet. Wat verandert is hoe lang die persoon op de grond ligt voordat er iemand komt. We verkopen u geen onfeilbaar systeem, want dat is het niet. Het is een systeem dat elk uur kijkt naar de gangen waar op dit moment niemand naar kijkt.
Wat kost het?
Het kost naar gelang hoeveel camera's er geanalyseerd worden, wat er van elke camera gevraagd wordt en waar de beelden verwerkt worden. We publiceren geen tarief omdat dat niet eerlijk zou zijn: een afdeling met twaalf camera's en drie regels en een heel ziekenhuis met honderden zijn niet hetzelfde project. Wat wel kan is klein beginnen: één gang en de wachtkamer van de spoedeisende hulp, de twee of drie regels die daar echt tellen, en de meldingen en de cijfers met uw eigen team bekijken voordat u iets beslist. Schrijf ons en we kijken ernaar met uw plattegronden en uw camera's erbij.
Volgende stap
Waarom staat de lijn stil?
237 gevallen, en in elk daarvan slaat IRIS alarm als er iets gebeurt. Je ziet elk beeld zoals het is en daarna met wat het erin begrijpt.
Hoeveel plekken zijn er nu vrij?
15 gevallen: 9 slaan alarm als er iets gebeurt en 6 meten alleen. Je ziet elk beeld zoals het is en daarna met wat IRIS erin begrijpt.
En het beste
Opnemen doet u allang.Het kijken was altijd het lastige deel.
Jaren aan video die pas opengaat als er al iets is gebeurd. IRIS begrijpt diezelfde beelden terwijl ze binnenkomen, dus het antwoord zit niet meer alleen in het archief.
Leg ons uw probleem voor en wij zeggen of IRIS het begrijpt, of nog niet.
Wij antwoorden dezelfde werkdag.