CAM-129

Waar staat de reanimatiekar?

De gang van een afdeling, met de apparatuur waar die echt staat: tegen de muur. De reanimatiekar, met gekleurde lades en de defibrillator erbovenop, staat op zijn plek. Links een materiaalkar met gelabelde vakken, een monitor op een verrijdbare standaard en een vrije brancard met blauwe matras. Rechts een verrijdbaar rek met gestapeld steriel materiaal. In het midden neemt een zorgverlener in werkkleding iets door op een klembord. Achterin nog meer karren en iemand die wegloopt. Deze camera kijkt niet naar mensen: hij kijkt naar apparatuur, en zegt of die staat waar het ziekenhuis heeft bepaald.

CAM-129 · WARD CORRIDOR · KIT IN PLACE

Wat IRIS begrijpt

Wat het in dit beeld herkent

reanimatiekar
monitor op wielen
materiaalkar
vrije brancard
verrijdbaar rek

Wat deze camera meet

Een melding zegt dat er iets gebeurt. De meting zegt hoeveel.

6Verrijdbare apparatuur in beeld
5 / 6Op hun plek
1Niet op hun plek
1Reanimatiekarren
22 minPlek leeg sinds
06:40Tijdstip van de uitlezing

De cijfers op dit scherm zijn een voorbeeld uit de illustratie, geen meting van een klant.

De regel

U beslist één keer. IRIS past het altijd toe.

Als

de plek waar een apparaat hoort te staan langer leeg blijft dan de afdeling heeft ingesteld

Dan

in de afdelingsstatus tonen wat ontbreekt en sinds wanneer
melden op welke camera het apparaat het laatst te zien was
de melding pas sluiten als het apparaat weer op zijn plek staat

De instructie die dit instelde«Zeg me of de reanimatiekar op zijn plek staat, en waarschuw me als hij er al een tijd weg is.»

Wat verandert

Wat er verandert voor wie de afdeling runt

Ziekenhuisapparatuur is het halve leven zoek. Een draagbaar echoapparaat, een infuuspomp of een reanimatiekar worden tussen afdelingen uitgeleend, blijven in een gang staan en duiken drie uur later ergens anders op. Dat komt in geen enkel incidentverslag terecht, maar je betaalt het dubbel: in verpleegkundige minuten die opgaan aan zoeken, en in apparaten die opnieuw gekocht worden omdat de eerste niet te vinden is. Hier bewaakt IRIS niemand: het kijkt naar een plek in de gang en zegt of de kar daar staat. Staat hij er niet, dan zegt het sinds wanneer en op welke camera hij het laatst te zien was, en haalt iemand hem op. Het is het saaiste wat IRIS in een ziekenhuis doet, en waarschijnlijk wat het vaakst gebruikt gaat worden.

Wat men meestal vraagt

Weet IRIS wie het apparaat heeft meegenomen?

Nee, en het kijkt er niet eens naar. IRIS identificeert niemand: het herkent geen gezichten, het weet niet wie welke zorgverlener of patiënt is, het houdt van niemand een dossier bij en heeft geen toegang tot het medisch dossier. Wat het ziet, is het apparaat: staat het op zijn plek of niet. Wie het verplaatst heeft, staat nergens, want de camera weet dat niet en je kunt het er niet aan vragen. En voor wat hier nodig is — de kar vinden — hoef je dat ook helemaal niet te weten.

Moet elk apparaat een label krijgen?

Nee. Er komt hier geen chip aan te pas, geen sticker, geen batterij die vervangen moet worden: de camera ziet de vorm van het apparaat op de plek, net zoals hij een brancard of een rolstoel ziet. Dat heeft een grens en die moet je noemen: het onderscheidt een type apparaat, het onderscheidt geen twee identieke karren van elkaar. Om te weten of er op deze plek een reanimatiekar staat, is dat genoeg; om te weten welke van de karren van het ziekenhuis het precies is, niet.

En als de kar weg is omdat hij in gebruik is?

Dan is het goed dat hij er niet staat, en de regel wordt daarop geschreven. Het ziekenhuis bepaalt hoeveel minuten een lege plek getolereerd wordt, in welke tijdvakken en op welke plekken. De camera weet niet of de kar in gebruik is: hij weet dat de plek er al tweeëntwintig minuten zonder staat. Of dat normaal is of dat iemand hem moet halen, bepaalt degene die het leest, en daarom staat het cijfer in de afdelingsstatus en niet als een alarm dat afgaat. Er is hier niets af te handelen: er is iets op te zoeken.

Andere camera's