Rij bij de supermarktkassa

Vlak bij de uitgang van de kassa ligt een lijn: wie die kruist, heeft afgerekend. En over de rij ligt een getekend vlak dat aangeeft tot waar de rij komt. Uit die twee dingen komen de cijfers die ertoe doen: hoeveel mensen er nu wachten, hoe lang elke klant aan de kassa duurt en hoe lang de hele rij nodig heeft. Niets hiervan vraag je met woorden, want een lijn beschrijf je niet met een zin: je tekent hem één keer op het beeld en daar blijft hij, zodat het cijfer van dinsdag en dat van zaterdag hetzelfde gemeten worden.

Het cijfer dat bijna niemand heeft, is het laatste: hoeveel mensen hun kar laten staan en zonder af te rekenen weglopen omdat de rij niet opschiet. Dat is een verkoop die al rond was en die drie meter voor de kassa verloren gaat. Vandaag besluit de winkelmanager tot een extra kassa door even over zijn schouder te kijken, en als hij het over zijn schouder ziet, is hij al twintig minuten te laat. Met de lijn en de zone heeft hij de wachttijd tot op de minuut, hoe lang elke klant aan de kassa duurt en welke kant de rij op gaat, en opent hij een tweede kassa voordat de rij het gangpad bereikt; aan het eind van de maand heeft hij bovendien de curve van de hele dag, en dat is wat je nodig hebt om te bepalen hoeveel kassa's er vrijdag om zeven uur bemand zijn. De cijfers op het beeld zijn een voorbeeld, geen meting van een echte winkel.