Paardenkoetsen in de oude stad

Er is een lijn getrokken van stoeprand tot stoeprand, dwars op de rijrichting, en een vlak over dat stuk rijbaan. Elke koets die de lijn passeert wordt opgeteld, en de richting van de lijn zegt of hij afdaalt of omhooggaat; het vlak meet hoe lang hij over het stuk doet en of hij erbinnen stilstaat. Dit vraag je niet met woorden: tellen moet weten waar de lijn precies loopt en in welke richting, en een lijn beschrijf je niet in een zin — je tekent hem in het beeld. Vragen is om te zoeken en te beschrijven; tellen stel je in door te tekenen. Daarom is het cijfer herhaalbaar en controleerbaar: de lijn ligt waar hij vorig jaar lag.

In veel steden zijn paardenkoetsen een gereguleerde activiteit: een maximum aantal vergunningen en toegestane uren. Vandaag controleert men dat door een inspecteur met een notitieblok op een hoek te zetten, een tijdje, op één dag. Met de getekende lijn weet de gemeente hoeveel koetsen er passeren, op welke uren en op welke dagen, het hele jaar en zonder iemand op de hoek. En er is een tweede lezing, die in de raad belandt: dierenwelzijn. In welk deel van de dag er wordt gewerkt, hoeveel koetsen er tegelijk rijden en hoeveel uren achter elkaar er activiteit is, zijn cijfers die vandaag niemand heeft, en precies die waar de verenigingen om vragen. IRIS levert het getal. De beslissing — hoeveel vergunningen, welke uren, welke maanden — is politiek, en die neemt geen camera.