Hoeveel mensen er nog binnen zijn als er ontruimd moet worden

Tellen vraag je niet met woorden: dat teken je. Iets vragen in gewone taal is om te zoeken en om een situatie te beschrijven, maar een telling moet weten waar de lijn precies loopt en in welke richting, en dat legt alleen een streep op het beeld vast. Hier ligt één lijn over de drempel van de klasdeur — wie er naar binnen overheen gaat telt erbij, wie naar buiten gaat gaat eraf — en één vlak over het hele lokaal. Uit die twee dingen komt het enige getal dat telt: hoeveel mensen er nu binnen zijn. Omdat de lijn één keer wordt getekend en niet verschuift, komen de telling van dinsdag en die van vrijdag uit dezelfde bron en zijn ze vergelijkbaar: herhaalbaar en controleerbaar. En het tellen van personen door IRIS is goedgekeurd door het Spaanse Metrologiecentrum: dat het getal klopt, daar staat een onafhankelijke derde partij voor in, niet wij. Die goedkeuring dekt het tellen van personen, niet het hele product.

Bij een oefening geldt een lokaal vandaag als ontruimd zodra iemand naar binnen loopt, rondkijkt en weer weggaat. Bij twaalf lokalen, drie gangen en een gymzaal loopt dat op tot minuten, en bij een echte noodsituatie zijn minuten alles wat je hebt. Met de lijn getekend ziet degene die de ontruiming coördineert op een scherm of het lokaal leeg is of dat er nog eenentwintig mensen binnen zijn, ruimte voor ruimte, en weet die waar iemand naar binnen moet en waar niet. Meer doet deze camera niet. Hij houdt geen presentie bij, zegt niet wie er ontbreekt en meet niemands werk. En hij hangt er niet vanzelf: de school hangt hem op, en met het team en met de ouders wordt er vooraf over gesproken, niet achteraf.