Vrachtwagens bij de bouwplaatsingang

Er wordt een lijn op het wegdek van de doorgang getrokken, precies waar de slagboom staat, en die krijgt een richting: wat hem naar binnen kruist is een inrit, wat hem naar buiten kruist een uitrit. Daaroverheen worden twee zones getekend: de werfweg waar de vrachtwagens op hun beurt wachten en het stuk straat vóór de poort, waar je ziet of de rij de bouwplaats uit loopt. Tellen vraag je niet met woorden. Natuurlijke taal is er om te zoeken en om een situatie te beschrijven; een lijn beschrijf je niet met een zin, die moet je trekken, want het getal hangt af van waar hij precies loopt en in welke richting. Daarom wordt tellen ingesteld door te tekenen, en daarom is het cijfer herhaalbaar en controleerbaar: je trekt hem één keer en hij blijft liggen, zodat het cijfer van deze week en dat van volgende maand echt te vergelijken zijn.

Een vrachtwagen die bij de poort stilstaat kost vanaf de eerste minuut geld, en een wachtende betonmixer kost nog meer, want beton heeft zijn eigen klok en wacht op niemand. Vandaag weet de productieverantwoordelijke dat de ingang 's ochtends vroeg vastloopt, maar niet hoeveel, niet op welke dagen en niet of het aan de leveringen ligt of aan de grond die eruit gaat. Met de lijn en de twee zones heeft hij het getal: hoeveel voertuigen er per uur in en uit gaan, hoe lang er bij de poort gewacht wordt en wanneer de rij de straat op loopt. Daarmee verschuif je losuren en spreid je leveringen over de dag in plaats van ze allemaal om zeven uur te laten komen. En als de gemeente of de buurt vraagt naar het verkeer dat de werf veroorzaakt, is er een reeks om te laten zien in plaats van een indruk. De cijfers op het beeld zijn een voorbeeld, geen meting van een echte werf.