Hoeveel mensen er in elke zone zijn

Er worden twee lijnen en drie vlakken op het beeld getekend. De lijnen liggen waar mensen echt de ruimte in en uit gaan: het hek achterin en de voet van de trap. Elke lijn heeft een richting, dus naar binnen kruisen telt op en naar buiten kruisen telt af, en uit dat verschil komt hoeveel mensen er op dit moment zijn. De vlakken worden getekend over wat je apart wilt meten: de ruimte, de galerij erboven en de omgeving van de post. Niets hiervan vraag je met woorden. Vragen dient om te zoeken en een situatie te beschrijven; tellen dient om te meten, en dat gaat niet op dezelfde manier: een lijn beschrijf je niet met een zin, je moet hem trekken, want het getal hangt af van waar hij precies loopt en in welke richting. Je trekt hem één keer en daar blijft hij, zodat het cijfer van dinsdag en dat van zaterdag hetzelfde gemeten worden. Dat maakt het cijfer herhaalbaar en controleerbaar, en daarom kan het tellen van personen geijkt worden.

Dit is geen aanwezigheidscontrole en het houdt geen appel: het zegt niet wie er is, het zegt hoeveel er zijn. Dat verschil telt op de dag dat een afdeling ontruimd moet worden. Weten dat er eenendertig mensen binnen zijn en denken dat het er achtentwintig zijn is geen nuance: dat zijn drie mensen naar wie niemand zoekt. Vandaag komt dat getal er door vanaf de post op het oog te tellen en het daarna te controleren, en daar zitten minuten tussen. Met de lijnen en de vlakken erop heeft de dienstdoende leidinggevende de bezetting van elke zone op het moment zelf én de curve van de hele dag: hoe laat de ruimte volloopt, hoeveel hij zakt bij de telling en rond de maaltijd, hoeveel er de galerij op gaan. Dat is wat je nodig hebt om te bepalen hoeveel medewerkers de zaterdagmiddag dekken, en om een telling te toetsen zonder erover te discussiëren. De cijfers op het beeld zijn een voorbeeld, geen meting van een echte inrichting.