Alle plaatsen bezet en zeventien mensen eromheen op hun benen

Er zijn twee vlakken op de vloer getekend, aan elke kant van de tafel één, precies waar mensen zich opstellen. En er loopt een lijn langs de rugleuningen van de stoelen: wie die naar binnen kruist is gaan zitten, en daar eindigt zijn wachttijd. Daar komen drie cijfers uit: hoeveel mensen eromheen staan, hoe lang ieder er al is en hoe lang het duurt om een plaats te krijgen. De lijn vraag je niet met een zin, je moet haar trekken, en juist daarom is het cijfer herhaalbaar: één keer getekend, elke nacht hetzelfde gemeten. IRIS weet niet waarom iemand daar staat — de een wacht op een plaats, de ander kijkt naar een vriend — en dus lees je het getal als vraag rond de tafel, niet als een lijst mensen die willen spelen.

Voor de zaalchef zegt dit iets wat je vandaag alleen weet als je er langsloopt: die tafel kan het niet aan terwijl er tien meter verderop ruimte zat is. Met de wachttijd per tijdvak gemeten beslis je wanneer je een tweede tafel van hetzelfde spel opent, waar die komt en wanneer ze niet meer nodig is. En er verschijnt een cijfer dat vandaag niemand heeft: hoeveel mensen het beu worden en vertrekken. Niemand loopt weg om vijf minuten wachten; men loopt weg na twintig, drie keer achter elkaar.